Difference between revisions of "Kharpert Province"

From armeniapedia.org
Jump to: navigation, search
(Needs translation to English: page translated to English)
m (Reverted edits by AnthoneyK (talk) to last revision by Raffi)
 
Line 17: Line 17:
 
[[Category:Western Armenia]]
 
[[Category:Western Armenia]]
 
[[Category:Needs Translation to English]]
 
[[Category:Needs Translation to English]]
 
== Your wish is my command, Genealogy Geni will now translate this page to Enlish ==
 
<BR>
 
Kharberd State, Harberd, Kharpert Province - Elazig, Elyszig, Elazig, Elisabeth, Elazig, Kharberd, Khar Fortress, Kharberd, Kharbud. Harbut, Kharput, Kharpert, Harput, Kharput, Kharputt, Harput, Khursut, Karberd, Harberd, Harbut, Hzniziat, Hiss Ziat, Hsien Ziat, Hess Ziad, Hiss Ziat, Hiss Ziao, Hiss Ziad, Hiss Ziat, Mamuret-ul-Aziz , Mamuret-ul-Aziz, Mamuret-ul-Aziz, Mamuret-ul-Aziz, Mamur-ul-Aziz, Memuret-al-Aziz, Karput, Karput, Carputh-State (vilayet), Arm Ar, Armenia, Arm Yefrat and Aratsani in the valley. Similarly, it speaks about the Fourth Armenian Great Hayk (Tsopk) and some of the Third Armenian Province of Little Armenia. Arm was one of six Armenian (vilayets). Armenian sources are also referred to as a "maul", founded in 1878. The administrative center was Mezire (now, the elite), whose former name was called Meghut-ul-Aziz, and in the modern era, the eighth. The borders were from Kh. And Hyung, Erzurum, Arl, and the Fire, from Diarbekir, from Horsemen, from Sebastia, from the Aleppo, from Aleppo, from the Valley of Adana The Marash gov. It was divided into three colonies: Harput, Dersim, Malatia. Kharberd's economic and cultural center was Kharberd. Until the 1830's, its territory was first occupied by the Sebastia (Sivas), then Diyarbakir. In the 1880's, the Kh. And Diyarbakir cemeteries were passing to Palu, Arghamagh, Arzni, Jermuk, Chkush and Severek. Nah was governor (governor).
 
 
At the beginning of the 20th century, 32,900 km2 of space was occupied, of which the cultivated land was only 2,500 km 2. In the central part of the area was Harput's field. The land was irrigated by the waters of Aratsani, the Euphrates and the Euphrates of the Euphrates, and their rivers. The relatively renovated and busy roads of the Nakhchivan were Malatia-Kharberd-Diyarbakir, Kharberd-Arabkir, Kharberd-Khozat highways. The main men were Kharberd, Mezire (now Elazig), Kebanmade (Kapanamede), Arabkir, Akn, Malatia, Behzni, Adyaman (Hassan Mann Sword), Charsanjak) Hozat, Berri (Pei). There are contradictory data on the number of settlements in the late 19th and early 20th centuries. At that time, according to testimonies, had 1153 g. According to reliable testimonies in 1882 there were 270,000 Armenian population, and the total population was about 500,000. At the beginning of the 20th century, Armenians made up 50 Kurds, 27 Kurds, 22 Turks and 1% Assyrians. According to Russian sources in 1912, there were 450000 inhabitants, of which 168,000 were Armenians, 182,000 were Turks, 95,000 were Kurds, 5,000 were Assyrians. The Assyrians lived in Kharberd and in several bases, Armenians and Turks were mostly field-bound, and the Kurds were residents of mountainous settlements. They were busy with field crops, gardening, cattle-breeding, cotton-making and drinking. He had copper, gold, salt, mineral springs. Silicone Silk Factory in Barikyan Brothers, Crocodile Brothers Silk Plant in Harput, Mezire, silk, Malatia and Arabkir, Textile factories. There were three missionary colleges, one theological school, five seminaries, many colleges, preschools and kindergartens in 1912-14. The total number of students in the educational institutions was 35,000, of which 28,000 were Armenians. The Harperd and Meziree Colleges and Colleges were renowned. It was a monastery rich with monuments and settlements. At the beginning of the 20th century there were 15 monasteries and 190 churches. During the Armenian massacres in 1895, the Turks destroyed 138 Armenians, burnt 5064, killed 12,708 Armenians. According to approximate data on the eve of the Armenian Genocide, the Armenian population was 204,000, of whom 180000 were killed, robbed and robbed by 68 churches, 12 monasteries and 83 schools. The Armenian population rescued from the Kh. Some of them found refuge in Arle Armenia.
 
 
Refrence
 
<BR>
 
https://westarmgen.weebly.com/kharpoort
 

Latest revision as of 05:32, 15 October 2018

The province of Kharpert in Western Armenia had (among others) the following important Armenian towns, villages and cities with Armenian populations:

Needs translation to English

Խարբերդ Նահանգ,(Харберд, Kharpert Province)– Էլյազըգ, Էլյզըգ, Էլյազըկ, Էլյզըղ, էլյազիգ, Խարբերդ, Խար բերդի կուսակալություն, Խարբերդ, Խարբուդ. Խարբութ, Խարբուտ, Խարպերտ, Խարպութ, Խարպուտ, Խարպուրտ, Խարփութ, Խսւրփուտ, Կարբերդ, Հարբերդ, Հարբուտ, Հզնիզիատ, Հըսն Զիատ, Հըսն Զիյատ, Հիսն Զիադ, Հիսն Զիաթ, Հիսն Զիաւո, Հիսն Զիյադ, Հիսն Զիյաթ, Մամուրեթ-ել-Ազիզ, Մամուրեթ-յուլ-Ազիզ, Մամուրեթ-յուլ-Էազիզ, Մամուրեթ-ուլ-Ազիզ, Մամուր-ուլ-Ազիզ, Մեմուրեթ-ալ-Ազիզ, Քարպութ, Քարպուտ, Քարփութ—Նահանգ (վիլայեթ), կուսակալություն Արմ Հայաստանում, Արմ Եփրատի և Արածանիի հովտում: Համապա տասխանում է Մեծ Հայքի Չորրորդ Հայք աշխ–ին (Ծոփք) և Փոքր Հայքի Երրորդ Հայք պրովինցիայի մի մասին: Արմ Հայաստանի 6 նահ-ներից (վիլայեթներից) մեկն էր: Հայկական աղբյուրներում հիշատակվում է նաև որպես կուսակալություն, Կազմավորվել է 1878 թ: Վարչական կենտրոնը Մեզիրե (այժմ՝ էլյազըգ) ք-ն էր, որի նախկին անունով նահ-ը կոչվել է Մեմուրեթ-ուլ-Ազիզ, իսկ նորագույն շրջ-ում՝ էլյազըգ: Սահմաններն էին՝ Խ-ից և հս–արլ-ից՝ էրզրումի, արլ– ից և հր-ից՝ Դիարբեքիրի, հս-արմ–ից՝ Սեբաստիայի, հր-ից՝ Հալեպի նահ–ները, հր-արմ-ից՝ Ադանայի նահ–ի Մարաշի գավ-ը: Բաժանված էր երեք գավ-ների (սանջակների)՝ Խարբերդի, Դերսիմի, Մալաթիայի: Խ ն–ի տնտեսական և մշակութային կենտրոնը Խարբերդն էր: Մինչև 1830-ական թթ նրա տարածքը մտնում էր նախ՝ Սեբաստիայի (Սվազի), ապա` Դիարբեքիրի նահ–ի մեջ: 1880-ական թթ ստեղծվում է Խ ն և Դիարբեքիրի նահ–ին են անցնում Բալուի, Արղնամաղենի, Արզնիի, Ջերմուկի, Չնքուշի և Սևերեկի գվռկ-ները: Նահ-ը ղեկավարում էր նահանգապետը (վալին):

20-րդ դ սկզբին զբաղեցնում էր 32,900 քառ կմ տարածություն, որից մշակելի հողերը միայն 2500 քառ կմ էին: Կենտրոնական մասում Խարբերդի արգավանդ դաշտն էր: Հողատարածությունները ոռոգվում էին Արածանիի, Արմ Եփրատի և մայր Եփրատի ջրերով ու սրանց սնող գետակներով: Նահ–ի համեմատաբար բարեկարգ և բանուկ ճանապարհներն էին Մալաթիա — Խարբերդ-Դիարբեքիր, Խարբերդ—Արաբկիր, Խարբերդ —Խոզաթ խճուղիները: Գլխավոր ք-ներն էին՝ Խարբերդ, Մեզիրե (այժմ՝ Էլյազըգ), Քեբանմադեն (Կապանմադեն), Արաբկիր, Ակն, Մալաթիա, Բեհեսնի, Ադյաման (Հասան Ման սուր), Չարսանջակ) Խոզաթ, Բերրի (Փե րի): 19-րդ դ վերջի և 20-րդ դ սկըզբի բնակավայրերի քանակի վերաբերյալ կան հակասական տվյալներ: Այդ ժամանակ, ըստ վկայությունների, ուներ 1153 գ: Ըստ հավաստի վկայությունների 1882 թ նահ ուներ 270 000 հայ բնակիչ, իսկ բնակչության ընդհանուր քանակը մոտ 500 000 էր: 20-րդ դ սկզբին հայերը կազմում էին նահ–ի բնակչության 50, քրդերը՝ 27, թուրքերը` 22, ասորիները` 1%-ը: 1912 թ ռուսական աղբյուրների վիճակագրությամբ նահ-ն ուներ 450000 բնակիչ, որից 168000-ը՝ հայեր, 182000-ը՝ թուրքեր, 95000-ը՝ քրդեր, 5000-ը՝ ասորիներ: Ասորիները բնակվում էին Խարբերդում և եփրատամերձ մի քանի գ–երում, հայերը և թուրքերը հիմնականում դաշտային, իսկ քրդերը լեռնային բնակավայրերի բնակիչներ էին: Զբաղվում էին դաշտավարությամբ, այգեգործությամբ, անասնապահությամբ, բամբակագործությամբ, շերամապահությամբ: Ուներ պղնձի, ոսկու, կերակրի աղի հանքեր, հանքային աղբյուրներ: Խարբերդում գործում էին Բարիկյան եղբայրների գործիքաշինական, Քյուրքչյան եղբայրների մետաքսի գործարանները, Մեզիրեում՝ մետաքսի, Մալաթիայում և Արաբկիրում՝ գործվածքեղենի գործարանները: Խ–ի նահ-ում 1912—14 թթ գործում էին երեք միսիոներական կոլեջ, մեկ աստվածաբանական դպրոց, հինգ ճեմարան, բազմաթիվ վարժարաններ, նախակրթարաններ, մանկապարտեզներ: Ուսումնական կրթարանների սովորողների ընդհանուր թիվը 35000 էր, որից 28000-ը՝ հայեր: Նշանավոր էին Խարբերդ և Մեզիրե ք—ների կոլեջներն ու վարժարանները: Հուշարձաններով և հնավայրերով հարուստ նահ էր: 20-րդ դ սկզբին ուներ 15 վանք և 190 եկեղեցի: 1895 թ հայկական կոտորածի ժամանակ թուրքերը ավերել են նահ–ի, 138 հայաբնակ գ ու ք, այրել՝ 5064 տ, սպանել՝ 12708 հայ: Մոտավոր տվյալներով եղեռնի նախօրեին հայ բնակչությունը 204000 էր, որից մոտ 180000-ը զոհվեց, թալանվեցին ու կողոպտվեցին 68 եկեղեցի, 12 վանք, 83 դպրոց: Խ–ի, նահ-ի կոտորածից փրկված հայ բնակչությունը տարագրվեց աշխարհով մեկ: Նրանց մի մասը ապաստան գտավ Արլ Հայաստանում: